Wille and the Bandits was fantastisch en veelzijdig in Paradox.

Wille and the Bandits (kortweg WATB) is een roots rockband uit Engeland. Dit drietal haalt hun inspiratie uit de jaren ’60 en ’70. In hun rock mengen veel stijlen, zoals dance en hiphop. Ze gebruiken een breed scala aan instrumenten waardoor ze een heel eigen, veelzijdige sound hebben. Ze toeren om hun vijfde studioalbum ‘Paths’ (dat op 1 februari verschijnt*) onder de aandacht te brengen. Op zaterdagavond 19 januari stonden ze in Paradox in Tilburg. De deuren waren nauwelijks open of de eerste mensen zochten een mooi (zit)plaatsje aan één van de tafeltjes. Wille and the Bandits kwamen bijna ongemerkt tevoorschijn. Er klonk nog muziek uit de speakers van Paradox. Zodra deze tape stopte, zette gitarist/zanger Wille Edwards ‘Miles away’ in. Enkele woorden werden meegezongen door drummer Andrew Naumann en bassist Matt Brooks.

Paths
Wille gebruikte een gitaarwissel om het publiek te begroeten. ‘Make love’ komt van het album ‘Paths’. Zoals altijd zong en speelde Wille met bezieling. Matt bewoog niet alleen met zijn hoofd, maar met zijn hele lichaam mee in de flow van de muziek. Andrew zong delen mee, hij speelde gefocust en strak. Matt kondigde ‘Scared of the sun’ aan. Hij begon solo op zijn zessnarige bas, met beide handen op de steel. Andrew gebruikte stokken met zachte uiteinden om zijn cimbalen heel zacht te laten rinkelen. Wille zong en speelde ingetogen. Inmiddels was het in de zaal muisstil geworden. De onderlinge, non verbale communicatie was nauwelijks zichtbaar, maar was er wel degelijk. Matt zong grote delen van de tekst mee, de stemmen vormden een perfecte blend. Wille stond achter zijn lapsteel, de muziek liet hem als vanzelf bewegen. Dit prachtige nummer eindigde klein.

Judgement day’ komt ook van ‘Paths’. Het werd zeer goed gespeeld, maar de fans moesten blijkbaar nog even wennen aan dit nummer, het applaus was een beetje aarzelend.
Matt haalde zijn contrabas tevoorschijn, en Andrew de djembé op de standaard. Wille startte ‘Mammon’ zo goed als solo, hij wist ons te raken. Matt beroerde zijn contrabas zacht, teder bijna. Andrew bespeelde de djembé met uiterste precisie. De zin

“Won’t let you go”

werd door de drie mannen gezongen, weer viel de fantastische blend van hun stemmen op. Tussen enkele nummers door vertelde Wille iets, bijvoorbeeld over panne met de bestelbus. Dit was de inleiding voor ‘Trouble down the line’.
Daarna speelde Wille ingetogen op zijn lapsteel. Andrew bleef achter zijn drumkit zitten, en pakte de andere djembé erbij. Veel fans hadden al in de gaten dat dit het intro was voor ‘Black Magic Woman’. Ondertussen had Andrew stokken met zachte uiteinden gepakt. Matt maakte met zijn bas de flow compleet. Het tempo ging omhoog en Andrew gebruikte zijn handen weer voor het ritme. Even later had hij een stok in de ene hand, en bespeelde hij met de andere zijn djembé. Het plezier straalde er bij dit drietal vanaf.

Bad news en Angel
Na de pauze kwam in eerste instantie alleen Matt terug. Hij speelde de eerste, rustige klanken van ‘Bad news’. Wille en Andrew volgden snel, het eerste stuk was ingetogen gespeeld, het vervolg was stevig. Wille zong met mooie, rauwe uithalen. Vooral de uithalen die bijna solo waren, waren indrukwekkend. De instrumentale rusten werden super strak gespeeld. Het klein gespeelde deel was fantastisch, Wille bespeelde de lapsteel met pure passie. De passie bleef, dit tweede deel leek nòg beter te zijn dan voor de pauze. Van hun spiksplinter nieuwe album speelden ze onder andere ‘Victim of the night’ en ‘Watch you grow’. Bij deze laatste bespeelde Andrew de ‘tongue drum’, een soort houten kistje. Mooi om de klanken hiervan nu live te zien en te horen. Matt gebruikte regelmatig de foot piano die bij zijn pedalboard stond opgesteld. Dit drietal is enorm muzikaal, live komt hun diversiteit nog beter tot uiting!
Matt en Wille stonden tijdens uptempo stukken zo nu en dan tegenover elkaar te spelen, ze straalden van plezier. Ook klein gespeelde stukken werden prachtig gespeeld.

Tot groot genoegen werd ‘Angel’ een ode aan de overleden moeder van Wille, ook vanavond gespeeld. Wille en Matt startten minimalistisch, het was muisstil in de zaal. Andrew bespeelde met zachte stokken zijn cimbalen uiterst zacht. Na een korte gitaarsolo van Wille vlogen tempo en volume omhoog. Andrew is een meester in het drummen van accenten, dat liet hij ook hier horen. Matt had zijn bas op zijn rug en bespeelde de djembé. Het publiek klapte spontaan mee op het opzwepende ritme. Wille bespeelde met één had zijn steelgitaar, in zijn andere hand had hij een egg shaker. Tijdens een ingetogen stuk, speelde Matt op zijn bas. De emotie was niet alleen af te lezen op zijn gezicht, het was ook voelbaar! Geheel terecht kreeg hij tussentijds applaus. De emotie in Wille’s stem was hartverscheurend. Bij enkele fans rolde een traan over de wang, wat een ontroering! Tempo en volume wisselde een paar keer, steeds op sublieme manier. Deze fantastische versie van ruim een kwartier leverde een staande ovatie op. Zoals wel vaker bestond de toegift uit ‘1970’. Natuurlijk was er de interactie met de fans toen de woorden “Good times” werden gezongen. Dit geweldige concert eindigde op een vrolijke en rockende manier. Na het concert nam WATB alle tijd voor de fans, het bleef lang gezellig in Paradox.

* De CD recensie van Paths is hier te lezen

This translated review in English is an unadjusted translation from Dutch by Deepl

Wille and the Bandits was fantastic and versatile in Paradox.

Wille and the Bandits (WATB for short) is a roots rock band from England. This trio takes their inspiration from the 60s and 70s. In their rock many styles mix, like dance and hiphop. They use a wide range of instruments, which gives them their very own, versatile sound. They tour to showcase their fifth studio album ‘Paths’ (released on February 1st). On Saturday evening 19 January they were in Paradox in Tilburg. The doors were hardly open or the first people were looking for a nice (sitting) place at one of the tables. Wille and the Bandits appeared almost unnoticed. There was still music from the speakers of Paradox. As soon as this tape stopped, guitarist / singer Wille Edwards ‘Miles away’ in. Some words were sung along by drummer Andrew Naumann and bass player Matt Brooks.

Paths
Wille used a guitar change to greet the audience. Make love‘ comes from the album ‘Paths‘. As always Wille sang and played with inspiration. Matt not only moved with his head, but with his whole body in the flow of the music. Andrew sang along parts, he played focused and tight. Matt announced ‘Scared of the sun‘. He started solo on his six-string bass, with both hands on the stem. Andrew used sticks with soft ends to make his cymbals ring very softly. Wille sang and played modestly. Meanwhile it had become mouse quiet in the hall. The mutual, non-verbal communication was hardly visible, but it was there. Matt sang along large parts of the text, the voices formed a perfect blend. Wille stood behind his lapsteel, the music made him move by itself. This beautiful song ended small.

Judgement day‘ also comes from ‘Paths‘. It was played very well, but the fans apparently had to get used to this song, the applause was a bit hesitant.
Matt pulled out his double bass, and Andrew the djembé on the stand. Wille started ‘Mammon’ as good as solo, he managed to hit us. Matt touched his double bass softly, almost tenderly. Andrew played the djembé with extreme precision. The sentence

“Won’t let you go”

was sung by the three men, again the fantastic blend of their voices stood out. Between a few songs Wille told something, for example about a breakdown with the van. This was the introduction for ‘Trouble down the line‘.
After that Wille played modestly on his lapsteel. Andrew stayed behind his drum kit, and grabbed the other djembé. Many fans already knew this was the intro for ‘Black Magic Woman‘. Meanwhile Andrew had grabbed sticks with soft ends. Matt completed the flow with his bass. The tempo went up and Andrew used his hands again for the rhythm. A little later he had a stick in one hand, and he played his djembé with the other. The fun radiated from this trio.

Bad news and Angel
After the break only Matt came back at first. He played the first, quiet sounds of ‘Bad news‘. Wille and Andrew followed quickly, the first piece was played modestly, the sequel was solid. Wille sang with beautiful, raw vocals. Especially the performances that were almost solo, were impressive. The instrumental rests were played super tight. The small part played was fantastic, Wille played the lapsteel with pure passion. The passion remained, this second movement seemed to be even better than before the break. From their brand new album they played ‘Victim of the night‘ and ‘Watch you grow‘. With the latter Andrew played the tongue drum, a kind of wooden box. Nice to see and hear the sounds of this live. Matt regularly used the foot piano that was placed next to his pedalboard. This trio is very musical, live their diversity is even better expressed!
Matt and Wille were during uptempo pieces occasionally playing opposite each other, they were radiant with fun. Small pieces were also played beautifully.

To the great pleasure ‘Angel‘ was a tribute to Wille’s late mother, also played tonight. Wille and Matt started minimalist, it was silent in the hall. Andrew played his cymbals extremely softly with soft sticks. After a short guitar solo by Wille, tempo and volume flew up. Andrew is a master in drumming accents, he showed that here too. Matt had his bass on his back and played the djembé. The audience spontaneously clapped along to the rousing rhythm. Wille played with one had his steel guitar, in his other hand he had an egg shaker. During a modest piece, Matt played on his bass. The emotion was not only visible on his face, it was also tangible! Quite rightly he got applause in between. The emotion in Wille’s voice was heartbreaking. A few fans had a tear rolling down their cheeks, what an emotion! Tempo and volume changed a few times, always in a sublime way. This fantastic version of more than fifteen minutes resulted in a standing ovation. As is often the case, the encore consisted of ‘1970‘. Of course there was the interaction with the fans when the words “Good times” were sung. This great concert ended in a cheerful and rocking way. After the concert WATB took all the time for the fans, it stayed in Paradox for a long time.

* The CD review of Paths can be read here.

Please feel free to comment / Reacties zijn van harte welkom

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Under the latest Dutch reviews is an English translation made by DeepL
%d bloggers liken dit: