{"id":7404,"date":"2020-06-08T19:04:14","date_gmt":"2020-06-08T17:04:14","guid":{"rendered":"https:\/\/kessel-tamerus.nl\/Esthers_Blog\/?p=7404"},"modified":"2020-06-08T19:04:19","modified_gmt":"2020-06-08T17:04:19","slug":"rick-miller-belief-in-the-machine","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kessel-tamerus.nl\/Esthers_Blog\/cd-recensie\/rick-miller-belief-in-the-machine\/","title":{"rendered":"Rick Miller \u2013 Belief in the Machine"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

\u2018Belief in the Machine<\/em><\/strong>\u2019 is het nieuwste (concept)album van de Canadeese multi-instrumentalist Rick Miller<\/em><\/strong>. Op dit prog album is de muziek soms kalm, op andere momenten komt de metal naar boven. Daarnaast zijn er klassieke elementen.<\/p>\n\n\n\n

De klassieke elementen hoor je tijdens het instrumentale intro van \u2018Correct To The Core<\/strong>\u2019. Vooral de cello heeft me meteen in zijn greep, het is somber, maar intens. Tempo en volume nemen toe, de muziek krijgt rockend karakter. Het staccato ritme maakt dat de sfeer toch wat sober blijft.
De zang klinkt een beetje neerslachtig. Na de zin \u201cWe Google to a better day<\/em>\u201d, wordt de muziek iets lichter van aard. De mooie details zijn fantastisch verdeeld over de koptelefoon. Door de bas grooves blijf de sfeer licht depressief, terwijl de toetsen voor een luchtigere touch zorgen. Zang en muziek zijn in evenwicht.
Enkele pianoklanken sprankelen eerst zacht op de achtergrond, en komen later meer op de voorgrond. Ondertussen is het gitaarspel om je vingers bij af te likken, de blijft de bas heerlijk aanwezig. Nadat de klassieke invloeden zijn terug gekeerd, wordt de muziek vrolijker. Er zijn veel laagjes in muziek, waarbij we het drumwerk niet mogen vergeten. Ook dit staat in dienst van het geheel. Kortom, dit is een gave openingstrack. Na deze epic volgen drie korte nummers.<\/p>\n\n\n\n

De opbouw van \u2018The Need to Believe<\/strong>\u2019 is wat voorspelbaar. Dit wordt deels goed gemaakt door het gitaarspel, dat met vlagen meeslepend is. De opbouw naar het einde lijkt heel mooi te worden, maar dat valt toch een beetje tegen.
\u2018Prelude to The Trial<\/strong>\u2019 start met mysterieuze klanken, het is de sobere cello die me weer raakt. Als de cello niet meer te horen is, blijft het mysterieuze bestaan.<\/p>\n\n\n\n

\u2018Binary Breakdown<\/strong>\u2019 is totaal anders, ook de inzet van de strijkinstrumenten, die zijn nu meer staccato klinken. Als het ritme pakkend wordt ontstaat er een soort \u2018klassiek ontmoet (pop)rock. Er zijn allerlei bijzondere geluiden waarvan je op een gegeven moment niet weet waar ze vandaan komen.
Dit loopt naadloos over naar \u2018That Inward Eye Part 2<\/strong>\u2019, toch hoor je de wending wel. Er is fluitspel in een melodie die je hoorde in \u2018That Inward Eye Part 1<\/strong>\u2019. Weer zijn er prachtige klanken van de cello. Zang en muziek zijn in balans en zijn bijna surre\u00ebel.
Die sfeer blijft bestaan in \u2018Media Gods (Including The Awakening<\/strong>\u2019.
Het surrealisme gaat met allerlei bijzondere geluiden verder. Het is boeiend, en onvoorspelbaar.
Het lijkt of je in een vreemde wereld of vreemde droom terecht bent gekomen. Toch voelt het comfortabel, en brengt je bijna in een soort trance.
Ook \u2018The Trial<\/strong>\u2019 zit verrassend in elkaar. Je weet niet of de tekst de waarheid is of fantasie. De muziek en diverse geluiden zijn ongrijpbaar. Toch vormt alles een eenheid. Er lijkt vermoeidheid in zang en muziek door te klinken, dit geeft een soort sleur. Dan is er weer het prachtige gitaarspel, dat de sleur lijkt te doorbreken. Dit nummer dooft heel langzaam uit.<\/p>\n\n\n\n

Na een vrij lange stilte volgt de bonustrack. Deze is best kort en eindigt abrupt, maar ok\u00e9.<\/p>\n\n\n\n

Rick zingt vrij monotoon. Niet alle nummers eindigen zo mooi als ze beginnen. Jammer, anders had dit album de grens van perfectie benaderd. In ieder nummer is de sfeer anders, toch passen de nummers bij elkaar. De nummers zijn zo bijzonder dat het niet mee valt om het in woorden te vatten. Het is intrigerend, soms sferisch, op ander momenten komt de rock\/metal naar boven. Hoe je het ook allemaal wilt noemen, \u2018Belief in the Machine<\/em><\/strong>\u2019 is een zeer goed album. <\/p>\n\n\n\n

(85\/100) (Progressive Promotion Records<\/a>)<\/p>\n\n\n\n

Facebook: Rick Miller<\/a>
Bandcamp: Rick Miller<\/a> <\/p>\n\n\n\n

\n