The instrumental intro to \u201cBetter Off\u201d was calm. The transition to a louder part was well done. The pleasant voice of guitarist\/frontman Steven Vergauwen blended well with the backing vocals of guitarist Tim Toegaert, keyboardist Pedro Gordts, and bassist Moreno Claes. Slowly, Steven’s guitar playing became rougher, rougher than you might initially expect. In \u201cPatchwork\u201d, he used a bottleneck. The emotion on his face was regularly visible.
Each song contained surprising elements and various changes in tempo and\/or volume. Drummer Eric Bosteels also went along with this. This could be heard in \u201cBoys\u201d, for example, where he played beautifully softly when needed. Anyone who follows the Belgian \u201cDown the Road\u201d will have recognised \u201cGreat Wide Open\u201d. After \u201cRunner Up\u201d, the 45 minutes were already past, and the band left the stage. Heartland Drive made a good (first) impression, both instrumentally and vocally.<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/kessel-tamerus.nl\/Esthers_Blog\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/King-King_001-1.jpg?ssl=1\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\nKing King<\/strong> Strong<\/strong> Cried Out for Love<\/strong> King King heeft geen introductie meer nodig, deze blues-rock band heeft in de afgelopen decennia al diverse keren opgetreden in De Bosuil (Weert). Donderdag 13 november stond er weer een optreden gepland, dat druk bezocht werd. Heartland Drive<\/strong> King King<\/strong> Strong<\/strong> Cried Out for Love<\/strong>
Although the support from Heartland Drive was appreciated, people had mainly come for King King. After a brief but enthusiastic greeting from frontman Alan Nimmo, the band started with \u201cMore than I can take\u201d. Vocally, he was occasionally assisted by his brother Stevie, keyboardist Jonny Dyke and bassist Zander Greenshields. From the very beginning, it was clear that King King was looking forward to this evening.
\u2028Alan moved energetically to the rousing rhythm of \u201cLet Love In\u201d. Fans sang softly along to the chorus, but at Alan’s command, they sang louder. Stevie also played his guitar parts very good. Fans immediately recognised the intro to \u201cWaking Up\u201d and clapped along. Jon Lodge could have been given a little more light, but his drumming didn’t suffer in the slightest!<\/p>\n\n\n\n
It wasn’t just old familiar songs that were played; \u201cStrong\u201d is a new (pleasantly long) song. There was a slight echo on Alan’s voice, and the first few lines were clear. When the music got louder, Alan definitely had enough volume. Still, the music was a bit too loud to understand all the words. You could feel the emotion with which he played, and a moment later he was playing facing Stevie. This cool, extensive instrumental piece was rewarded with extra applause. Just before the end, Alan sang almost solo.
Alan dedicated \u201cA Long History of Love\u201d to all the loyal fans, who of course immediately recognised the organ intro. Once again, the blend of voices in the harmony was striking. Alan praised Jonny, who played his part in this instrumental piece very sensitively, and was beautifully lit. \u2028He deservedly received applause during the piece. When Alan rejoined with his guitar, he too was beautifully lit. Together with a wisp of smoke, this came into its own. The audience enjoyed it, including the minimalist part, and almost everyone in the venue was silent. Alan sang softly but intensely; it was such a beautiful moment. The tempo and volume were pushed up again, before finishing very quietly.\u2028<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n
The set was varied, because for \u201cCried Out for Love\u201d and \u201cHurricane\u201d the tempo increased again. \u201cLay With Me\u201d is not often played, but on this evening the audience was treated to this special song.
‘You Stopped the Rain’ started with a cappella vocals. This was one of the crowd-pleasers, with the audience singing along to \u2018Ohhoho\u2019. The band members thoroughly enjoyed this. The atmosphere was already good, but it got even better! This flowed smoothly into the subdued intro of \u201cRush Hour\u201d, one of many people’s favourite songs. Once again, there was a pleasant interaction between the band and the fans. Alan introduced the band, making obvious that the concert was almost over. But first they played \u201cI Will Not Fall\u201d (from the album \u201cMaverick\u201d). This song, with its touching lyrics, was also played convincingly. Stevie’s guitar playing was superb. The whole band played passionately. When the men left the stage, the crowd called for more. That call was answered with \u201cFind Your Way Home\u201d, which closed this fantastic evening.<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\n\n\n\nKing King was zoals altijd, zeer goed in De Bosuil<\/h1>\n\n\n\n
Wie misschien wel introductie nodig heeft, is de Belgische Indie Folk Rock band Heartland Drive. Vorig jaar kwam hun debuutalbum \u2018Boys Of Yesteryear\u2019 uit. Van dit album speelden ze een aantal nummers.<\/p>\n\n\n\n
Het instrumentale intro van \u2019Better Off, was kalm. De wending verandering naar meer volume was goed. De aangename stem van Gitarist\/ frontman Steven Vergauwen mengde goed samen met de stemmen van de backing vocals van gitarist Tim Toegaert, toetsenist Pedro Gordts, en bassist Moreno Claes. Langzaam werd het gitaarspel van Steven ruiger, ruiger dan je in eerste instantie zou verwachten. In \u2018Patchwork\u2019 gebruikte hij een bottleneck. Regelmatig was de emotie op zijn gezicht zien.
In ieder nummer zaten verrassende elementen en verschillende veranderingen in tempo en\/of volume. Ook drummer Eric Bosteels ging hierin mee. Dat was onder andere te horen in \u2018Boys\u2019, daar waar het moest speelde hij mooi zacht. Wie het Belgische \u2019Down the road\u2019 volgt, herkende \u2018Great wide open\u2019. Na \u2018Runner up\u2019 waren de drie kwartier alweer voorbij, en verliet de band het podium. Heartland Drive heeft zowel instrumentaal als vocaal een goede (eerste) indruk gemaakt.<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n
Hoewel de support van \u2018Heartland Drive\u2019 gewaardeerd werd, was men vooral voor King King gekomen. Na een korte , maar enthousiaste begroeting van frontman Alan Nimmo begon de band met \u2018More than I can take\u2019. Vocaal werd hij af en toe bijgestaan door zijn broer Stevie, toetsenist Jonny Dyke en bassist Zander Greenshields. Vanaf het prille begin was het te merken dat King King zin had in deze avond.
\u2028Alan bewoog volop mee met het opzwepende ritme van \u2018Let Love In\u2019. Fans zongen zacht mee met het refrein, maar op \u201ccommando\u201d van Alan zong men luider. Stevie speelde ook een gaaf stuk gitaarspel.
Fans herkende direct het intro van \u2018Waking up\u2019, en klapten mee. Jon Lodge had iets meer in het licht gezet mogen worden, maar zijn drumspel leed daar allerminst onder!<\/p>\n\n\n\n
Er werden niet alleen maar oude bekende nummers gespeeld, \u2019Strong\u2019 is een nieuw (aangenaam lang) nummer. Op Alan\u2019s stem zat even een lichte galm, de eerste zinnen waren woord voor woord te verstaan. Toen de muziek luider werd, had Alan zeker volume genoeg. Toch was de muziek iets te luid om alle woorden te verstaan. Je voelde de emotie waarmee hij speelde, even later stond hij tegenover Stevie te spelen. Dit gave, uitgebreide instrumentale stuk werd met een extra applaus beloond. Vlak voor het einde zong Alan bijna solo.
Alan droeg \u2018A Long History of Love\u2019 op aan alle trouwe fans, die het orgel-intro natuurijk meteen herkende. Weer viel in de samenzang de blend van de stemmen positief op. Alan roemde Jonny, deze speelde zijn aandeel in dit instrumentale stuk heel gevoelig, hij werd hierbij mooi belicht. Terecht kreeg hij een tussentijds applaus. Toen Alan er weer bij kwam met gitaar, werd ook hij mooi in het licht gezet. Samen een vleugje rook, kwam dit extra goed tot zijn recht. Het publiek genoot, ook van het minimalistische deel, bijna iedereen in de zaal was stil. Alan zong zacht maar intens, dit was zo\u2019n mooi moment. Tempo en volume werden weer omhoog gestuwd, om daarna weer heel zacht te eindigen.\u2028\u2028<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n
De set was gevarieerd, want voor \u2018Cried Out for Love\u2019 en \u2018Hurricane\u2019 ging het gas er weer op. \u2018Lay With Me\u2019 wordt niet vaak gespeeld, maar op deze avond werd het publiek getrakteerd op dit bijzonder nummer.
\u2018You Stopped the Rain\u2019 startte met a-capella zang. Dit was \u00e9\u00e9n van de sfeermakers waarbij het publiek \u201cOhhoho\u201d meezong. Dit groot plezier van de bandleden. De sfeer was al goed, maar werd n\u00f2g beter! Dit vloeiende mooi over naar het ingetogen intro van \u2018Rush Hour\u2019, voor velen \u00e9\u00e9n van de favoriete nummers. Weer was er een leuke interactie tussen de band en de fans. \u2028Alan stelde de band voor, dat maakte duidelijk dat het concert bijna voorbij zou zijn. Maar eerst speelden ze \u2018I Will Not Fall\u2019 (van het album \u2018Maverick\u2019). Ook dit nummer, met zijn gevoelige tekst, werd overtuigend gespeeld. Het gitaarspel van Stevie was super. De hele band speelde vurig. Toen de mannen het podium verlieten, werd er geroepen om meer. Dat werd \u2018Find Your Way Home, hiermee eindigde deze fantastische avond.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"