‘t’ – solipsystemology

Zanger/multi-instrumentalist Thomas Thielen is de man achter de one man prog band ‘t’. Zijn bandnaam is simpel, maar dat zijn de albumtitels niet. Je breekt je tong bijna over de titel van zijn nieuwste album: ‘solipsystemology’. Dit zevende album is het derde deel van een muzikale roman. De eerdere delen zijn ‘fragmentropy’ and ‘epistrophobia’. De sound scapes en klanken die hij gebruikt, zijn soms excentriek. Hij werkt regelmatig ‘tegendraads’, zo komen de echo’s naar je toe, in plaatst van dat ze bij je weg gaan. Toch klinkt zijn eigenzinnige muziek vaak natuurlijk.
De gesproken gesamplede stemmen geven als het ware commentaar op het verhaal. ‘t’ gebruikt geen eenvoudige taal: de songteksten (waarin hij enkele woorden zelf heeft samengesteld) zijn ingewikkeld. Zelfs met de Nederlandse vertaling zal menigeen bij woorden zoals solipsisme zich even afvragen: soli wat? Solipsisme is een geestestoestand waarin iemand denkt dat de wereld om hem heen alleen bestaat binnen zijn/haar waarneming. ‘t’ heeft psychologie gestudeerd, dat verklaart (deels) de inhoud van zijn teksten.

the end where we begin the end of always’ start met vreemde geluiden, en verdrietig klinkende zang, de sampling is op de achtergrond toegevoegd.
Even later klinkt de heldere zang van Thomas samen met sferische muziek. Dit is een mooie, kleine start van het album. De wending naar meer volume is nogal plotseling. Dit verschil in volume is vrij groot, maar gaaf! Volume en sfeer wisselen een aantal keer, dat zijn niet zomaar verschillen, maar contrasten.

the end where we begin that thought you lost at home’ krijgt na de licht pittige start vrij snel een rustige wending. Dat is maar voor even, want tempo gaat weer omhoog. Weer hoor je van alles, zoals lichte folk elementen, meerdere vocalen, en zang die zóver op de achtergrond is, dat het nauwelijks hoorbaar is. De minimalistische stukjes zitten soms best ingewikkeld in elkaar.

Ook ‘the trauma of happiness a haunted ghost’ bevat allerlei bijzondere geluiden en effecten, ook qua zang. Daarnaast zijn er wederom contrasten. Het geluid van sober klinkende ‘strijkers’ is vrij kort maar mooi toegevoegd. Dit nummer eindigt met het geluid alsof er een film op tape wordt doorgespoeld. De complexiteit gaat verder in ‘the trauma of happiness lifeoscopy’ en ‘the trauma of happiness laughter’s cold remains’.

In ‘solipsisters when we were us’ klinkt er met vlagen chaos door in zang en muziek. De chaos transformeert naar minimalisme en weer terug. Na de chaos van het vorige nummer is ‘solipsisters beyond the dark’ weer kalm. De emotie op de stem van Thomas is goed te horen. Door de uiterst zachte muziek, moet je zo nu en dan secuur luisteren. Het zachte gelach heeft iets mysterieus, de mysterieuze sfeer blijft tot en met het einde.

Zowel in de (pop)rock delen als in de rustige stukken zitten mooie details, je wordt constant getriggerd om intens te luisteren. De verdeling van het geluid in de koptelefoon is bijzonder. Er is heel veel om naar te luisteren, ondanks deze hoeveelheid ‘luistervoer’ is het niet bombastisch. Complex is het wel, het duurt een hele tijd voordat je de teksten en de wendingen een beetje leert kennen. Alle nummers volgen elkaar non-stop op. Als je alles wilt begrijpen wat ‘t’ zingt, dan moet je ‘diep graven’, misschien kom je er dan nog niet uit. Als je geen zin hebt om zo diep te graven, laat je dan gewoon meevoeren met het geheel. ‘Solipsystemology’ is een evenwichtig maar toegankelijk album. Dat enerzijds makkelijk weg luistert, maar dat je aan de andere kant niet zomaar loslaat.

(86/100) ( GEP)

Website: T

Facebook: T

Tracklist:
01 – the end where we begin the end of always
02 – the end where we begin that thought you lost at home
03 – the trauma of happiness a haunted ghost
04 – the trauma of happiness lifeoscopy
05 – the trauma of happiness laughter’s cold remains
06 – solipsisters when we were us
07 – solipsisters beyond the dark

This translated review in English is an unadjusted translation from Dutch by Deepl

t’ – solipsystemology

Singer/multi-instrumentalist Thomas Thielen is the man behind the one man prog band ‘t‘. His band name is simple, but the album titles are tongue twisters, also his latest album: ‘solipsystemology‘. This seventh album is the third part of a musical novel. The previous movements are ‘fragmentropy‘ and ‘epistrophobia’. The sound scapes and sounds he uses are sometimes eccentric. He regularly works ‘contrary’, so the echoes come to you, instead of leaving you. Yet his idiosyncratic music often sounds natural.
The spoken sampled voices comment on the story, as it were. ‘t‘ doesn’t use a simple language: the lyrics (in which he has composed a few words himself) are complicated. Even with the Dutch translation, many people may wonder for a moment about words like solipsism: soli what? Solipsism is a state of mind in which someone thinks that the world around him only exists within his/her perception. ‘t‘ has studied psychology, which (partly) explains the content of his texts.

the end where we begin the end of always‘ starts with strange sounds, and sad sounding vocals, the sampling has been added to the background.
A little later, Thomas’ clear vocals sound together with spherical music. This is a nice, small start of the album. The turn to more volume is rather sudden. This difference in volume is quite big, but cool! Volume and atmosphere change a few times, these are not just differences, but contrasts.

the end where we begin that thought you lost at home‘ gets a quiet turn after the slightly spicy start pretty quickly. That’s only for a moment, because the tempo is going up again. Again, you hear multiple things, such as light folk elements, multiple voices, and vocals that are so far in the background, that it is hardly audible. The minimalist pieces are sometimes quite complicated.

Also ‘the trauma of happiness a haunted ghost‘ contains all kinds of special sounds and effects, also in terms of vocals. There are also contrasts. The sound of sober sounding ‘strings’ is quite short but nicely added. This song ends with the sound of a film on tape being forwarded. The complexity goes on in ‘the trauma of happiness lifeoscopy‘ and ‘the trauma of happiness laughter’s cold remains‘.

In ‘solipsisters when we were us‘ chaos can be heard in vocals and music. The chaos transforms into minimalism and back again. After the chaos of the previous song ‘solipsisters beyond the dark‘ is calm again. The emotion on Thomas’ voice can be heard well. Because of the extremely silent music, you have to listen carefully every now and then. The soft laughter has something mysterious, the mysterious atmosphere remains until the end.

Both in the (pop)rock parts and in the quiet parts are nice details, you are constantly triggered to listen intensely. The distribution of the sound in the headphones is special. There is a lot to listen to, despite this amount of ‘listening food’ it is not bombastic. It is complex, it takes a long time before you get to know the lyrics and the twists and turns a bit. All songs follow each other non-stop. If you want to understand everything that ‘t‘ sings, then you have to ‘dig deep’, maybe you can’t get the clue. If you don’t like digging that deep, just let yourself be carried away with the album. Solipsystemology‘ is a balanced but accessible album. That on the one hand easily listens away, but on the other hand you don’t just let go.

(86/100) ( GEP)

Website: T

Facebook: T

Tracklist:
01 – the end where we begin the end of always
02 – the end where we begin that thought you lost at home
03 – the trauma of happiness a haunted ghost
04 – the trauma of happiness lifeoscopy
05 – the trauma of happiness laughter’s cold remains
06 – solipsisters when we were us
07 – solipsisters beyond the dark

Please feel free to comment / Reacties zijn van harte welkom

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Under the latest Dutch reviews is an English translation made by DeepL
%d bloggers liken dit: