Praying Mantis speelde met volle bak power in De Bosuil.

Menig rockliefhebber kent Praying Mantis natuurlijk. De band werd in 1973 opgericht door de broers Chris en Tino Troy. Destijds waren ze één van de meest invloedrijke bands van het NWOBHM, voluit: New Wave Of British Heavy Metal. Deze metal stroming ontstond toen de punkbeweging inzakte. Praying Mantis is geen geheel Engelse band, want sinds 2013 is Hans In ‘t Zandt de drummer en John ‘Jaycee’ Cuijpers de frontman. Deze twee Nederlandse rockers spelen in een groot aantal rock/metal bands.
Eigenlijk zou de Nederlandse classic rockband Terra Nova deze avond openen, dit ter promotie van hun album ‘Raise your voice, dat ongeveer een maand geleden uit kwam. Helaas was frontman Fred Hendrix geveld door griep. De vervangende support act was Van Hagar, een Van Halen tribute band. Een logische keuze, want John is ook hier frontman van. Hans is drummer van Terra Nova, hij zou dus eigenlijk twee sets spelen. Daarom nam hij het stokje over van Patrick Eijdems, de drummer van Van Hagar.

Van Hagar
Er zat een sjaaltje om de microfoonstandaard geknoopt, natuurlijk met de Amerikaanse vlag. Vier van de vijf bandleden verschenen op het podium, Ron Hendrix liet mysterieuze tonen uit zijn keyboard komen, Coen Pots speelde een lekkere groove. Het was het intro voor ‘Runnin’ with the devil’. Vlak voordat John moest gaan zingen, kwam hij tevoorschijn. De eerste hoge vocale uithaal was meteen raak, schijnbaar moeiteloos haalde hij alle hoge noten, bovendien kwam hij makkelijk boven de muziek uit. De microfoonstandaard gebruikte hij als attribuut in zijn performance.

You really got me
In ‘Amsterdam’ had John even moeite om boven de muziek uit te komen. Maar hij bleef beweeglijk en charismatisch als altijd. Hij toonde niet alleen fysieke, maar ook gelaatsexpressie. Het was duidelijk dat hij zich weer volledig gaf. Er was volop interactie tussen de bandleden. Van Hagar had het duidelijk naar hun zin op het podium. ‘Hot for teacher’ begon met een drumsolo van Hans. Deze werd in het flitsend licht gezet door de lichtman van De Bosuil. Gesuino Derosas had zo’n zelfde gitaar als David Lee Roth. Tijdens ‘Eruption’ soleerde Gesuino, hij stond helemaal aan de rand van het podium, en speelde met beide handen op de hals van de gitaar. Hierna volgde nog hits zoals ‘You really got me’, het refrein werd meegezongen door het publiek. Zoals verwacht was ‘Jump’ het laatste nummer. Coen was degene die een aantal keer sprong.

Praying Mantis
Ook dit keer betrad frontman John als laatste het podium, zijn eerste woord was:

“BOSUUIIL!!”,

vervolgens zong hij de eerste zinnen van ‘Captured City’. John’s zang was weer dik in orde. Tino Troy bleek nog even levendig als voorheen, hij sprong en bewoog als een twintiger. Ook zijn broer bassist Chris was behoorlijk beweeglijk. Door deze beweeglijkheid en de interactie tussen de bandleden, kwamen de fans ogen te kort. Gitarist Andy Burgess was iets rustiger, maar ook hij straalde van plezier.
Er werd spontaan meegeklapt bij aanvang van het oudje ‘Praying Mantis’ (1980). Hier stonden vier rockers op een rij met een big smile te spelen. De samenzang in ‘Panic in the streets’ was niet overal loepzuiver. Dat werd ruimschoots goedgemaakt in ‘Highway’, hier was de blend van de vijf stemmen zeer goed. Tijdens ‘Keep it Alive’ waren er technische problemen bij Troy, er klonk een hinderlijke piep door de zaal. Hij kreeg het niet direct opgelost, en keek even ‘verontschuldigend’, maar ‘the show must go on’, en dat gebeurde.

Gravity
Van ‘Gravity’, het nieuwste album, werd ook ‘Mantis Anthem’ gespeeld. Troy zat bomvol met energie en deed met vlagen lekker gek. John zong duidelijk, het refrein was bijna woord voor woord te verstaan. Weer liet John een poweruithaal horen waar je ‘U’ tegen zegt. ‘Cry for a new world’ was een goede aanloop voor de akoestische nummers. Men begon met ‘Turn the tide’. Enkele ‘fans’ hadden niet de beleefdheid om hun gesprek te staken. De echte fans zongen zachtjes en respectvol mee. De samenzang van de band was subliem, dat kon van de fans niet gezegd worden, ach dat hoorde erbij. Aansluitend speelden ze ‘Simple man’ van Lynyrd Skynyrd. Hans gebruikte tijdens deze nummers brushes.

Children of the earth
Met ‘Fight for your honour’ ging het gas er weer op, dat gold voor zowel de muziek als de performance. De energie bij de bandleden bleef bestaan. Zo nu en dan spiekte John heel even naar beneden, om een blik op de songteksten te werpen. Heel begrijpelijk, want hij zingt in misschien wel tien bands. Zijn spieken was zo minimaal dat het nauwelijks opviel, chapeau! ‘Dream on’ was wat meer ingetogen, dit zorgde voor een gevarieerde setlist. Natuurlijk paste de band hun manier van performen hierop aan. Als de muziek het toe liet, was er weer volop energie en interactie. De mannen haalden zelfs gekkigheid uit met elkaar, het leken soms ‘kwajongens’. Toch was het nergens te gek of over de top. De volle bak power bleef tot en met de laatste noot van de toegift ‘Children of the earth’.

Na afloop nam Praying Mantis uitgebreid de tijd om met de fans te praten en met ze op de foto te gaan. Ook dit deden ze met energie en gekkigheid, waarbij hun vrolijke kreten een tijdlang door De Bosuil weerklonken.

Fotografie: © Emily Parry

This translated review in English is an unadjusted translation from Dutch by Deepl

Praying Mantis speelde met volle bakkracht in De Bosuil.

Many a rock lover knows Praying Mantis of course. The band was founded in 1973 by brothers Chris and Tino Troy. At the time they were one of the most influential bands of the NWOBHM, in full: New Wave Of British Heavy Metal. This metal movement came into being when the punk movement collapsed. Praying Mantis is not a completely English band, because since 2013 Hans In ’t Zandt is the drummer and John ‘Jaycee’ Cuijpers the frontman. These two Dutch rockers play in a large number of rock/metal bands.
Actually, the Dutch classic rock band Terra Nova would open this evening, this to promote their album ‘Raise your voice, which was released about a month ago. Unfortunately frontman Fred Hendrix was struck by the flu. The replacement support act was Van Hagar, a Van Halen tribute band. A logical choice, because John is frontman of this too. Hans is drummer of Terra Nova, so he was supposed to play two sets. That’s why he took over the baton from Patrick Eijdems, Van Hagar’s drummer.

From Hagar
There was a scarf tied to the microphone stand, of course with the American flag. Four of the five band members appeared on stage, Ron Hendrix played mysterious tones from his keyboard, Coen Pots played a nice groove. It was the intro for ‘Runnin‘ with the devil’. Just before John had to start singing, he appeared. The first high vocal outburst was immediately touching, seemingly effortlessly he got all the high notes, moreover he easily surpassed the music. He used the microphone stand as an attribute in his performance.

You really got me
In ‘Amsterdam‘ John had a hard time getting above the music. But he remained mobile and charismatic as always. He showed not only physical, but also facial expression. It was clear that he gave himself completely again. There was plenty of interaction between the band members. Van Hagar was clearly enjoying himself on stage. Hot for teacher‘ started with a drum solo by Hans. This was put in the flashy light by the light man of De Bosuil . Gesuino Derosas had the same guitar as David Lee Roth. During ‘Eruption‘ Gesuino played solos, he stood at the edge of the stage, and played with both hands on the neck of the guitar. This was followed by hits like ‘You really got me‘, the chorus was sung along by the audience. As expected ‘Jump’ was the last song. Coen was the one who jumped several times.

Praying Mantis
Also this time frontman John was the last to enter the stage, his first word was:

“BOSUUIIL!

Then he sang the first sentences of ‘Captured City‘. John’s singing was fine again. Tino Troy was as lively as before, he jumped and moved like a twenty year old. His brother bassist Chris was also quite agile. Because of this agility and the interaction between the band members, the fans were short of eyes. Guitarist Andy Burgess was a bit quieter, but he was also radiant with pleasure.
They spontaneously clapped along at the start of the old ‘Praying Mantis’ (1980). Here four rockers were playing with a big smile in a row. The harmony vocals in ‘Panic in the streets‘ were not flawless everywhere. That was amply compensated in ‘Highway‘, here the blend of the five voices was very good. During ‘Keep it Alive‘ there were technical problems with Troy, there was an annoying beep through the hall. He didn’t get it solved immediately, and looked ‘apologetic’, but ‘the show must go on‘, and that happened.

Gravity
The latest album, ‘Gravity‘, was also played by ‘Mantis Anthem’. Troy was full of energy and went crazy at times. John sang clearly, the chorus was almost word for word. Again John showed a power story that you say ‘U’ to. Cry for a new world’ was a good run-up for the acoustic songs. They started with ‘Turn the tide’. Some ‘fans’ didn’t have the politeness to stop their conversation. The real fans sang along gently and respectfully. The band’s singing together was sublime, the fans couldn’t say that, oh well that was part of it. Afterwards they played ‘Simple man‘ by Lynyrd Skynyrd. Hans used brushes during these songs.

Children of the earth
With ‘Fight for your honour‘, the gas went up again, which applied to both the music and the performance. The energy of the band members continued to exist. Every now and then John pepped down to take a look at the lyrics. Very understandable, because he sings in maybe ten bands. His cheating was so minimal that it hardly stood out, screech! Dream on‘ was a bit more subdued, this made for a varied setlist. Of course the band adapted their way of performing to this. If the music allowed it, there was plenty of energy and interaction again. The guys even made madness out of each other, sometimes it seemed like ‘bad guys’. Yet it was nowhere too crazy or over the top. The full power remained until the last note of the encore ‘Children of the earth’.

Afterwards Praying Mantis took the time to talk to the fans and take pictures with them. They did this with energy and madness, and for a while their cheerful cries resounded through De Bosuil.

Photography: © Emily Parry

Please feel free to comment / Reacties zijn van harte welkom

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Under the latest Dutch reviews is an English translation made by DeepL
%d bloggers liken dit: