Alan Parsons – The Secret

Alan Parson is een icoon in de prog wereld. Zijn nieuwste album heet ‘The Secret’. Er doen veel gastmuzikanten aan mee, en niet de minste! Bijvoorbeeld zanger Jason Mraz en zanger/gitaar virtuoos Steve Hackett.

Naast muziek heeft Alan nog een grote hobby: magie. Alan is zelfs zo goed, dat hij hielp met het schrijven en samenstellen van instructieboeken voor goocheltrucks. Een album met magische invloeden was een logische stap. Hiermee keert hij terug naar de pop rock, natuurlijk met symfonische en progressieve elementen.

Heldere en zachte muziek is het eerste wat je hoort. Het voelt alsof een lieve toverfee met een toverstokje zwaait. ‘The Sorcerer’s Apprentice’ blijft een tijdje licht en sprankelend. Dan komen de klassieke elementen erbij. In het begin licht en vrij snel, later langzamer. Het tempo neemt weer toe, en er wordt rock toegevoegd. Hier herken je wellicht de stijl van Steve Hackett. Klassiek en rock vormt een perfecte harmonie tijdens dit instrumentale nummer. De geluidskwaliteit is erg goed, waardoor de vele laagjes mooi tot zijn recht komen. De klassieke muziek is soms snel, en neigt even naar het chaotische, maar de balans blijft intact. De wending naar minimalistisch is grandioos, de muziek is nu zacht maar intens. De opbouw naar het einde is kort maar krachtig

Miracle’ is heel anders. Ten eerste door de licht poppy muziek ten tweede vanwege de zang, hier door Jason Mraz.

De start van ‘One Note Symphony’ is bijzonder, dit kan nog alle kanten op gaan. Diverse instrumenten, waaronder blazers en gitaren, worden op een toegankelijke manier afgewisseld met strijkers. De toegevoegde sampling is op de achtergrond, deze bestaat uit geluiden en gesproken woorden. Het geheel is subliem verdeeld over de koptelefoon. De orkestrale opbouw is prachtig. De zang is vervormd en klinkt ‘robotachtig’. Het geluid van een raket die vertrekt past er prima bij, al is het geluid met de koptelefoon iets minder prettig.

Sometimes’ heeft een kalme start. Lou Gramm (Foreigner) zingt zijn tekst overtuigend. De woorden zijn niet al te ingewikkeld, zodat je na een aantal keer luisteren delen mee kunt zingen. De strijkers vormen een eenheid met de rest van de muziek. Het meeslepende gitaarspel, en het klein gespeeld deel op het einde zijn voortreffelijk.
In ’Soirée Fantastique’ is er melancholie in zang en muziek te horen, soms met een vleugje Franse invloeden. De meerdere stemmen kleuren mooi bij elkaar. De pop-rock en klassieke elementen vormen een prima blend.

Beyond the Years of Glory’ zacht en intens gezongen, de breekbare stem van PJ Olsson raakt me meteen. Na een ietwat zoet gedeelte wordt het instrumentale stuk wat pittiger. Zodra PJ Olsson weer begint te zingen, dalen tempo en volume van de muziek, verdriet lijkt erin door te klinken. Richting het einde worden zang en muziek weer zoeter. Ook ‘The Limelight Fades Away’ is soms wat aan de zoete kant, de rockende elementen doorbreken dit deels.

De openingstrack heeft de meeste indruk gemaakt, niet dat de rest echt tegenviel hoor. Toch is de magie iets minder aanwezig dan verwacht. ‘The Secret’ is een divers album. In ‘Requiem’ hoor je invloeden van een ‘bigband’ van decennia geleden, terwijl onder andere ‘Fly to Me’ nogal zoet is. De verschillende leadzangers zijn totaal niet storend. Het aantal laagjes is enorm, toch luistert het geheel gemakkelijk weg.

(82/100) (Frontiers Music)

Website: Alan Parsons

Facebook: Alan Parsons

Youtube: Alan Parsons

Tracklist:
01. The Sorcerer’s Apprentice, gitaar: Steve Hackett: (5:48)
02. Miracle, leadzang Jason Mraz: (3:26)
03. As Lights Fall, lead zang Alan Parsons: (3:59)
04. One Note Symphony, lead zang: Todd Cooper: (4:43)
05. Sometimes, lead zang: Lou Gramm: (5:09)
06. Soirée Fantastique, lead zang: Todd Cooper, Alan Parsons: (5:28)
07. Fly to Me. Lead zang: Mark Mikel (3.46)
08. Requiem, lead zang: Todd Cooper (4:03)
09. Beyond the Years of Glory, lead zang: PJ Olsson (4:06)
10. The Limelight Fades Away, lead zang: Jordan Huffman (3:37)
11. I Can’t Get There from Here, lead zang: Jared Mahone (4:39)

Line-Up:
gitaristen: Steve Hackett, Jeff Kollmann, Dan Tracey, Tony Rosacci, Ian Bairnson, Alan Parsons
toetsenisten: Andy Ellis, Tom Brooks, Dan Tracey, Alan Parsons
pianisten: Pat Caddick, Angelo Pizzaro
bassisten: Nathan East, Guy Erez, Jeff Peterson
drummers: Vinnie Colaiuta, Danny Thompson, Carl Sorensen
saxofoon: Todd Cooper
cello: Michael Fitzpatrick
percussie: Alan Parsons
ukelele: Jake Shimabukuro
trombone: Oscar Utterström
trompet: Vinnie Ciesielski

Orkestrale arrangementen:
Tom Brooks

This translated review in English is an unadjusted translation from Dutch by Deepl

Alan Parsons – The Secret

Alan Parson is an icon in the prog world. His latest album is called ‘The Secret‘. There are a lot of guest musicians participating, and not the least of them! For example, singer Jason Mraz and singer/guitar virtuoso Steve Hackett.

Besides music Alan has another big hobby: magic. Alan is so good, that he helped writing and composing instruction manuals for magic tricks. An album with magical influences was a logical move. This brings him back to pop rock, of course with symphonic and progressive elements.

Clear and soft music is the first thing you hear. It feels like a sweet fairy waving a magic wand. ‘The Sorcerer’s Apprentice‘ remains light and sparkling for a while. Then the classical elements are added. In the beginning light and pretty fast, later slower. The tempo increases again, and rock is added. Here you might recognize the style of Steve Hackett. Classical and rock forms a perfect harmony during this instrumental song. The sound quality is very good, so that the many layers come into their own. The classical music is sometimes fast, and tends towards the chaotic, but the balance remains intact. The turn towards minimalism is grandiose, now the music is soft but intense. The build-up to the end is short but powerful

Miracle‘ is very different. First by the light poppy music, second by the vocals, here by Jason Mraz.

The start of ‘One Note Symphony‘ is special, this can go in all sorts of ways. Various instruments, including wind instruments and guitars, are interspersed with strings in an accessible way. The added sampling is in the background, it consists of sounds and spoken words. The whole is sublimely distributed over the headphones. The orchestral structure is beautiful. The vocals are distorted and sound ‘robotic’. The sound of a rocket leaving fits in perfectly, although the sound with the headphones is slightly less pleasant.

Sometimes‘ has a calm start. Lou Gramm (Foreigner) sings his lyrics convincingly. The words are not too complicated, so you can sing parts after listening to them a few times. The strings form a unity with the rest of the music. The compelling guitar playing, and the small part played at the end are excellent.
In ‘Soirée Fantastique‘ you can hear melancholy in vocals and music, sometimes with a touch of French influences. The multiple voices colour together nicely. The pop-rock and classical elements form a fine blend.

Beyond the Years of Glory‘ sung softly and intensely, the fragile voice of PJ Olsson touches me immediately. After a somewhat sweet part, the instrumental part becomes a bit spicier. As soon as PJ Olsson starts singing again, the tempo and volume of the music drop, sadness seems to sound through. Towards the end vocals and music become sweeter again. Also ‘The Limelight Fades Away‘ is sometimes a bit on the sweet side, the rocking elements partly break through this.

The opening track made the most impression, not that the rest was really disappointing. Yet the magic is a bit less present than expected. ‘The Secret‘ is a diverse album. In ‘Requiem‘ you can hear influences of a ‘big band’ from decades ago, while ‘Fly to Me‘ is rather sweet. The different lead singers are not disturbing at all. The number of layers is enormous, yet the whole thing listens away easily.

(82/100) (Frontiers Music)

Website: Alan Parsons

Facebook: Alan Parsons

Youtube: Alan Parsons

Tracklist:
01. The Sorcerer’s Apprentice, gitaar: Steve Hackett: (5:48)
02. Miracle, leadzang Jason Mraz: (3:26)
03. As Lights Fall, lead zang Alan Parsons: (3:59)
04. One Note Symphony, lead zang: Todd Cooper: (4:43)
05. Sometimes, lead zang: Lou Gramm: (5:09)
06. Soirée Fantastique, lead zang: Todd Cooper, Alan Parsons: (5:28)
07. Fly to Me. Lead zang: Mark Mikel (3.46)
08. Requiem, lead zang: Todd Cooper (4:03)
09. Beyond the Years of Glory, lead zang: PJ Olsson (4:06)
10. The Limelight Fades Away, lead zang: Jordan Huffman (3:37)
11. I Can’t Get There from Here, lead zang: Jared Mahone (4:39)

Line-Up:
guitarists: Steve Hackett, Jeff Kollmann, Dan Tracey, Tony Rosacci, Ian Bairnson, Alan Parsons.
Keyboards: Andy Ellis, Tom Brooks, Dan Tracey, Alan Parsons
pianists: Pat Caddick, Angelo Pizzaro
bassists: Nathan East, Guy Erez, Jeff Peterson
drummers: Vinnie Colaiuta, Danny Thompson, Carl Sorensen
saxophone: Todd Cooper
cello: Michael Fitzpatrick
percussion: Alan Parsons
ukulele: Jake Shimabukuro
trombone: Oscar Utterström
trumpet: Vinnie Ciesielski

Orchestral arrangements:
Tom Brooks

Please feel free to comment / Reacties zijn van harte welkom

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Under the latest Dutch reviews is an English translation made by DeepL
%d bloggers liken dit: